دوران نوجوانی مرحله گذار از وابستگی کودکی به استقلال فکری است. در این سن، دانش‌آموزان به دنبال پاسخ به پرسش «من کیستم؟» هستند. با این حال، اگر خودشناسی صرفاً به تمایلات شخصی محدود شود، فردگرایی مفرط و بی‌تفاوتی نسبت به جامعه رخ می‌دهد. تفکر اخلاقی چارچوبی است که به نوجوان یادآوری می‌کند دستاوردهای فردی زمانی معنا پیدا می‌کنند که در خدمت خیر جمعی و حمایت از دیگران باشند. * نقش خودشناسی در ایجاد امنیت روانی: دختران نوجوان با شناخت ارزش‌های درونی و پذیرش نقاط قوت و ضعف خود، از تله مقایسه مداوم با هم‌سالان یا الگوهای غیرواقعی شبکه‌های اجتماعی رها می‌شوند. * تفکر اخلاقی در بستر مدرسه: مفهوم «مراقب هم باشیم» بر تقویت حساسیت اخلاقی تکیه دارد؛ یعنی دانش‌آموز یاد می‌گیرد در برابر طرد شدن یک هم‌کلاسی، فشار روانی امتحانات روی دوستانش یا بی‌عدالتی‌های کوچک روزمره، نقشی فعال و حامیانه داشته باشد. رویکرد و برنامه‌های اجرایی مدرسه در این حوزه: * کارگاه‌های «من و جامعه من»: برگزاری جلسات تعاملی ماهانه در مدرسه با محوریت تمرین همدلی، شناخت احساسات دیگران و کاهش رفتارهای قضاوتی. * کلینیک مشاوره فردی و خودشناسی: اجرای آزمون‌های استاندارد شخصیت‌شناسی و رغبت‌سنجی زیر نظر مشاوران مجرب برای شناسایی استعدادها و الگوهای رفتاری دانش‌آموزان. * پروژه‌های مسئولیت اجتماعی دانش‌آموزی: تشکیل گروه‌های داوطلبانه درون‌مدرسه‌ای برای کمک به هم‌کلاسی‌ها در رفع اشکالات درسی و راه‌اندازی پویش‌های خیریه با مدیریت مستقیم دختران.
آموزش و تربیت نوجوان